خفاش ها و دلفین ها تنها موجوداتی نیستند که به وسیله صدا مسیر یابی می کنند. انسان هم قادر به این کار است. طبق تحقیقات جدیدی که در مجله Acta Acustica united with Acustica بحث شده است، به اثبات رسیده شده که انسان هم قادر به مسیر یابی از طریق پژواک است. البته این چیز شگفت انگیزی برای جامعه نا بینایان نیست.

قابل درک است که بازگشت صدا های اطراف ما می توانند اطلاعاتی از اطراف به ما بدهند، قطعا صدا های روبروی یک دیوار با صدا های یک محیط آزاد متفاوت هستند. ولی نابینایانی مثل دانیل کیش مدیر اجرایی موسسه دسترسی به جهان برای نا بینایان (World Access for the Blind) در شهر لانگ بیچ (جنوب کالیفرنیا) تکنیک های مسیر یابی مختص به خود را طراحی کرده اند، او با گوش دادن به بازگشت صداهایی که به وسیله دهان خود ایجاد می کند اطلاعاتی از محیط اطراف خود دریافت می کند.

در حال حاضر پژوهش گرانی از دانشگاه آلکالا تحقیقات خود را در زمینه مسیر یابی پژواکی آغاز کرده اند. هدف آنها یافتن بهترین صدا برای مسیر یابی و گستره توانایی انسان در این زمینه است. در پایان آنها امیدوارند یافته های آنها راه هایی را برای تقویت توانایی مسیر یابی پژواکی انسان فراهم کند.

خوان آنتونیو مارتینز روجاس (Juan Antonio Martinez Rojas) رهبر این گروه مطالعاتی می گوید هنگامی که درباره مسیر یابی پژواکی در انسان ها مطالعه کرد به آن علاقه مند شد و از توانایی بسیار بالای دانیل کیش و بن آندروود در مسیر یابی پژواکی و همچنین از کمبود اطلاعات در این زمینه شگفت زده شد.

دانیل کیش به وسیله تیک هایی که به وسیله دهان خود می سازد قادر به انجام کارهایی به ظاهر غیر ممکن مثل دوچرخه سواری است. بن آندروود که در دو سالگی به علت سرطان بینایی خود را از دست داد و در شانزده سالگی به علت پیشرفت آن درگذشت قادر به انداختن توپ بسکتبال در سبد به وسیله مسیر یابی پژواکی بود.

مارتینز صداهای مختلفی مثل یک نوع از صدای "چ"، یک تیک از ابتدای دهان و یک تیک از انتهای دهان  را که امکان استفاده از آنها در مسیر یابی پژواکی است آزمایش کرد. با تحلیل و مشاهده شکل موج این صدا ها، این گروه دریافت که صدای ابتدای دهان یا صدای کامی بهترین گزینه برای مسیریابی پژواکی است. مارتینز می گوید این صدا با فرکانس های زیادی هم که دارد بسیار ساده بوده و مغز را قادر به تفسیر آن می کند. او می گوید هرچه فرکانس بیشتر باشد اطلاعات دریافتی از اشیا هم بیشتر خواهد بود.

دانیل کیش هم معتقد است که اکثر مسیر یاب های حرفه ای از تیک های ابتدای دهان استفاده می کنند، ولی اضافه می کند که قاعده ای هم برای استفاده از هر دو نوع صدا وجود دارد. تیک انتهای دهان یک تیک قوی وبلند است که می تواند یک خانه را از مسیر دور ردیابی کند حتی اگر اطلاعات دریافتی به شفافیت تیک های ابتدای دهان نباشد.

مارتینز اضافه می کند که تیک های عادی هم برای مسیریابی پژواکی مناسب هستند. طبق تحقیقات در حال انجام بدون استفاده از تیک های عادی مسیر یابی به شدت غلط خواهد بود. البته دیگران کمی نا مطمئن هستند. دریک دوچیو (Derik DeVecchio) همکار فیزیکدان دانیل کیش معتقد است که اینطور نیست ما با هر صدایی که ایجاد می کنیم هماهنگ شویم. بلکه باید با هر صدایی که استفاده می کنیم هماهنگ باشیم.

کیش و دوچیو سیستمی را از تیک های مصنوعی طبق مدل صداهای خفاش در محدوده شنوایی انسان طراحی کرده اند که به عقیده آنها به مسیر یابی بهتر کمک می کند. کیش می گوید این دستگاه تا دو الی سه برابر شفافیت بالاتری نسبت به صداهای معمولی را فراهم می کند.

به عقیده دانیل کیش مسیر یابی پژواکی ممکن است از دیرباز با انسان بوده باشد، ولی سخت افزار آن در مغز بی استفاده مانده است.

منبع      Discovery Channel

منبع معادل فارسی Echolocation    (مسر یابی پژواکی) و اطلاعات بیشتر   اینجا

عکس از aftab.ir

بیشتر بخوانید!

اولین نقشه ای که از اسم آمریکا (America) استفاده کرد - Universalis Cosmographia

لیزری با قدرت گرمایی خورشید

Q بر هنه (کلمات انگلیسی که در آنها بعد از Q حرف U نیامده باشد)

مرورگر اپرا 10 بتا جستو جو با موتور توربو!!! - Opera 10 beta